ویزارشن

zamis — Sun, 15 May 2011 17:04:02 GMT

و هر آن چه سال ها با خود داشتم تماما هذیانی بود راست تر از حقیقت! گریختنی از آنچه در آن اسیر مانده بودم .شوریدگی در منتهای فسردگی دوسویی در وحدت جان ! که این من همه جا و همه سو بنده تناقض بوده و بس! و گم شده ام میان تناقض و نیافتم و نیافتم و نیافتم هیچ جز هیچ!

zamis — Sun, 20 Feb 2011 21:36:38 GMT

هوس هق هقی را در دل(در سر ؟ در چشم؟!) دارم ...

جبر

zamis — Mon, 07 Feb 2011 12:04:31 GMT

بنده ی جبریم!

زیستنمان را که بنگریم می بینیم که آری! به راستی بنده ی جبریم و چه بسیار داشته هامان که "توفیق اجباری است!

مدرک تحصیلی! روابط عمومی بالا! و خوش بر خوردی !!! دلسوزی ها و کمک ها و روابط اجتماعی و خانوادگی و دوستی و چه و چه و چه

شاید منشا این "جبر "ها متفاوت باشد ، مثل عرف،خانواده ، اخذ تایید از دیگران! و ... اما در ماهیت جبر که تفاوتی نمی کند!

پ.ن۱: این موضوع وقتی به ذهنم رسید که به جبر امتحان صبح فردا!!! داشتم با سرعت سی صفحه در ساعت! درس می خواندم !!!

پ.ن۲: بالاخره فارغ التحصیل گردیدم!

جبران خلیل جبران

zamis — Sat, 18 Dec 2010 00:17:15 GMT

اي دوست من

من آن نيستم كه مي نمايم

نمود پيراهني ست كه به تن دارم

پيراهنی بافته ز جان

كه مرا از پرسش هاي تو

و تو را از فراموشي من در امان مي دارد

آن مني كه در من است

در خانه خاموشي ساكن است

و تا ابد همان جا مي ماند

ناشناس و در نيافتني

من نمي خواهم هر چه مي گويم باور كني

و هر چه مي كنم بپذيري

زيرا سخنان من چيزي جز

صداي انديشه هاي تو نيست

و كارهاي من چيزي جز

عمل آرزوهاي تو نيست

هنگامي كه تو مي گويي (باد به مشرق) مي وزد

من مي گويم آري به مشرق مي وزد

زيرا نمي خواهم تو بداني

انديشه ي من در بند باد نيست

بلكه در بند درياست

تو نمي تواني انديشه هاي دريايي

مرا دريابي و من نمي خواهم كه تو دريابي

مي خواهم در دريا تنها باشم

وقتي كه نزد تو روز است

نزد من شب است

با اين همه من از رقص روشناي نيمروز

بر فراز تپه ها سخن مي گويم

زيرا كه تو ترانه هاي تاريكي مرا نمي شنوي

و سايش بال هاي مرا بر ستارگان

نمي بيني

و من گويي نمي خواهم كه تو ببيني

و بشنوي

مي خواهم با شب تنها باشم

هنگامي كه تو به آسمان خودت فرا مي شوي

من به دوزخ خود فرو مي روم

حتی در آن هنگام تو از آن سوی مغاک بی گذر مرا آواز میدهی

"رفیق من" " همراه من

و من در پاسخ تورا آواز می دهم

همراه من" " رفیق من"

زیرا

من نمي خواهم تو دوزخ مرا ببيني

شراره اش چشمت را مي سوزاند

و دودش مشامت را مي آزارد

و من دوزخم را بيش از آن دوست

دارم كه بخواهم تو به آنجا بيايي

مي خواهم در دوزخ تنها باشم

و به راستي

و زيبايي

ودرستي

مهر مي ورزي

و من از براي خاطر تو مي گويم كه

مهر ورزيدن به اين ها خوب و زيبنده است

ولي در دلم به مهر تو مي خندم

گر چه نمي خواهم تو خنده ام را ببيني

مي خواهم تنها بخندم

دوست من

تو خوب و هوشيار و دانا هستي

يا نه تو عين كمالي!

و من با تو از روي دانايي و

هوشياري سخن مي گويم

گر چه من ديوانه ام

ولي ديوانه گي ام را مي پوشانم

مي خواهم تنها ديوانه باشم

دوست من

راه من راه تو نيست گرچه با هم

...راه مي رويم دست در دست

zamis — Mon, 22 Nov 2010 15:45:16 GMT

آری! آدمی این گونه است :

روزی دور و اطرافش شلوغ است و دلش پر می زند برای خلوت کردن با خویش

و روزی آرزو م یکند کاش در این خلوت کسانی بودند ...

سیب

zamis — Sat, 16 Oct 2010 11:32:00 GMT

دیروز بود که ریسمان بادبادک آرزوهایم را می کشیدم و می فرستادمش تا اوج... تا آن جا که دل آبی آسمان را رد می کرد و می رسید به سیطره سپید ابرهای فردا ها و سرمست می شدم از جلوه ی رنگینش در آن سپیدی بی کران ...

و امروز ... من دچارم به چه ؟

-نمی دانم اما

هر سیبی که گاز می زنم طعم حسرت می دهد...

- در خودت که فرو می روی ، بد جوری هوس می کنم سیب تنهایی ات را گاز بزنم !

پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر ِ پدر پدرم! سیبی خورد که نباید ، و به جایی آمد که نشاید و من هنوز در گلویم نشان این سرپیچی را دارم* و انگار در تبعید ابدی می سوزم و تاوان می دهم!

پ.ن: اشاره به برجستگی در گلو به نام سیب آدم

پ.ن ۲: به یاد این مصرع از حافظ: پدرم روضه ی رضوان به دو گندم بفروخت...

دلتنگم

zamis — Wed, 22 Sep 2010 00:03:13 GMT

صبر کنید!

با لحنی که دلتنگی روزهای آغازین ماه مهر و مدرسه تان را پنهان نمی کند بخوانید! با لج بازی کوکانه ی روزهایی که می گفتیم :

وای! بازم مدرسه !

اتل متل، جدایی

عروسکم کجایی؟

گاو حسن پریشون،

یه دل داره پر از خون

عشقم رفته هندستون

خونه ام شده قبرستون

یه عشق دیگه بردار!

اسمشو بذار بچگی،

تا آخر زندگی...

آچین و واچین تموم شد

عمر منم حروم شد

پ.ن: فقط به نظرم بامزه بود ! همین !

گم شده ی پیدا یا پیدای گم شده!

zamis — Tue, 14 Sep 2010 20:17:41 GMT

چه حکایتی است که بعضی وقت ها با جمع بودن تو را در خودت گم می کند و گاهی در جمع خودت را می یابی؟

گاهی ...

بگذریم!

پ.ن: احساس گم شده ای را دارم که احمقانه باور دارد که پیداست! و خودش هم می داند که به خودش دروغ می گوید و حسش بی اساس است...

سیاه مستی

zamis — Tue, 27 Jul 2010 01:16:20 GMT

زهر می نوشیم به گمان عبث می و سحرگاهان تلخی قی می کنیم بر ساحت اندیشه از سیاه مستی شام پیش! و هیهات! که روز وشب میگذرد در مستی ِ زهر و خماری ِ می و نشئگی اش هم می شود فاحشگی ابعاد پندار!

و دریغ از من که آزمودم عقل معاش را و هیچ جز هیچ نیافتم و سر در پی مستی گذاردم و نشناختم و عاقبت تنها سیاه مست شدم از زهرمار و سلانه سلانه شب ها را در خلوت ِ پر از هیچ ِ خویش پرسه زدم و بیتوته کردم زیر آوار بی خودی ام* و عاقب نیافتم و هیچم حاصل نشد....

* بی خودی ام : بی خویشتنی ام

تناقض

zamis — Thu, 15 Jul 2010 18:18:35 GMT

رها نمی شوم از خودم که در منی که نیست اسیرم! و گم شده ام میان بودنم که مجموع نبودن هاست! و هیچ نمی یابم در این هیچ! و چه بازی مضحک گریه داری است این قایم باشک بازی من و من!

تناقض را دوست دارم و نشخوار کردنش در کلمات را ... و گاه که به عجز می رسم در برابر همه چیز و نمی فهمم و نمی یابم و نمی توانم ، مازوخیست غریبی می شود!

می دانی؟! باید معترف بود حتی گاهی که می خواهی خودت را در پس واژه ها گم کنی و فرار کنی از صاف و پوست کنده ی حرف ها و افکارت تناقض راه بدی به نظر نمی آید،خاصه آن لحظاتی که به یکباره می مانی وسط راه که چه بود ؟ و چه شد؟ و چیست؟ و کیستم و چگونه این گونه شد؟! و رها می کنی و اسیر می شوی در حجم هیچ در هیچ همه ی این ها !